Zadzwoń: +48 508 017 683
            wet.kontakt@amerlab.pl
poniedziałek - czwartek 8-17
piątek 8-14

Obok najczęściej występujących zakażeń wirusowych i bakteryjnych, pasożyty są trzecią grupą patogenów będących przyczyną biegunek ostrych lub przewlekłych (twających powyżej 14 dni) u dzieci i osób dorosłych. Pasożyty będące najczęstszą przyczyna biegunek u ludzi to pierwotniaki Giardia intestinalis i Cryptosporidium spp. Prowadzimy tez diagnostykęrzadziej wykrywanych gatunków pasożytów wywołujących biegunki, takich jak Cyclospora cayetanensis, Cystoisospora belli, mikrosporydia (Enterocytozoon bieneusi, Encephalitozoon intestinalis).

Najbardziej narażone na zarażenie pierwotniakami jelitowymi są osoby podróżujące do krajów o klimacie tropikalnym lub subtropikalnym, biorcy przeszczepów i osoby przyjmujące leki immunosupresyjne. Także dzieci i osoby w podeszłym wieku są bardziej narażone na inwazje pasożytnicze. U osób z obniżoną odpornością zarażenia pasożytnicze przebiegają bardziej gwałtownie, np. występują wodniste biegunki prowadzące do odwodnienia organizmu, stany podgorączkowe, bóle brzucha, nudności lub inne nietypowe objawy. Ponadto pasożyty u takich osób mogą zaatakować inne narządy wewnętrzne (tzw. inwazje rozsiane), prowadząc do poważnych schorzeń. Dlatego też bardzo ważna jest szybka i prawidłowa diagnostyka, która skutkuje wdrożeniem skutecznego leczenia przeciwko określonemu gatunkowi pasożyta.

Nasze Laboratorium proponuje badania lub zestawy badań, które mają na celu wykrycie pasożytów najczęściej występujących u osób z biegunką, z naciskiem na zazwyczaj ignorowane pierwotniaki jelitowe. W tych badaniach wykrywamy formy rozwojowe pasożytów lub ich DNA czyli diagnozujemy obecne inwazje, w przeciwieństwie do powszechnie stosowanych technik wykrywania koproantygenów.

Badanie najlepiej wykonać z trzech prób kału pobranych w trzech kolejnych dniach. Z jednej próbki kału można wykonać zarówno oznaczenia metodami mikroskopowymi, jak i i wykrywanie DNA.

Badania mikroskopowe w parazytologii są często podstawową metodą diagnostyki zarażeń pasożytniczych. Są metodami sprawdzonymi, stosowanymi od wielu lat w rutynowej diagnostyce do określenia rodzaju/formy rozwojowej pasożyta. Służą także do szacowania ilości pasożytów w badanej próbie przy zastosowaniu wystandaryzowanych współczynników. Materiałem diagnostycznym może być krew, kał, płyny i wydzieliny ustrojowe, materiał tkankowy i inne. W mikroskopie świetlnym, w świeżym materiale kałowym, wykrywane są formy rozwojowe przywr, tasiemców, nicieni i pierwotniaków. Ponadto badany materiał diagnozuje się po wykonaniu preparatów stałych. Odpowiednio dobrane i opracowane techniki barwienia pozwalają na identyfikację gatunku/rodzaju pasożyta.

Obok najczęściej występujących zakażeń wirusowych i bakteryjnych, pasożyty są trzecią grupą patogenów będących przyczyną biegunek ostrych lub przewlekłych (trwających powyżej 14 dni) u dzieci i osób dorosłych. Pasożyty będące najczęstszą przyczyna biegunek u ludzi to pierwotniaki Giardia intestinalis i Cryptosporidium spp. Prowadzimy też diagnostykę rzadziej wykrywanych gatunków pasożytów wywołujących biegunki, takich jak Cyclospora cayetanensis, Cystoisospora belli, mikrosporydia (Enterocytozoon bieneusi, Encephalitozoon intestinalis).

Najbardziej narażone na zarażenie pierwotniakami jelitowymi są osoby z obniżoną odpornością, czyli dzieci i osoby w podeszłym wieku, biorcy przeszczepów i osoby przyjmujące leki immunosupresyjne, a także osoby podróżujące do krajów o klimacie tropikalnym lub subtropikalnym. U osób z obniżoną odpornością zarażenia pasożytnicze przebiegają bardziej gwałtownie, np. występują wodniste biegunki prowadzące do odwodnienia organizmu, stany podgorączkowe, bóle brzucha, nudności lub inne nietypowe objawy. Ponadto pasożyty u takich osób mogą zaatakować inne narządy wewnętrzne ( inwazje rozsiane), prowadząc do poważnych schorzeń.

Dlatego bardzo ważna jest szybka i prawidłowa diagnostyka, która skutkuje wdrożeniem skutecznego leczenia przeciwko określonemu gatunkowi pasożyta.

Nasze Laboratorium proponuje badania lub zestawy badań, które mają na celu wykrycie pasożytów najczęściej występujących u osób z biegunką, z naciskiem na zazwyczaj ignorowane pierwotniaki jelitowe. W tych badaniach wykrywamy formy rozwojowe pasożytów lub ich DNA (badania molekularne) czyli diagnozujemy obecne inwazje, w przeciwieństwie do powszechnie stosowanych technik wykrywania koproantygenów.

Badanie najlepiej wykonać z trzech prób kału pobranych w trzech kolejnych dniach. Z jednej próbki kału można wykonać zarówno oznaczenia metodami mikroskopowymi, jak i i wykrywanie DNA.

Badanie ogólne kału obejmuje szybkie metody jakościowe pozwalające na wykrycie oocyst, cyst lub jaj pasożytów i stwierdzenie inwazji pasożytniczej. W pewnym stopniu można też oszacować intensywność inwazji pasożytniczej co może być wskazówką dla lekarza decydującego o wyborze leczenia. 

Zaleca się trzykrotne wykonanie badania kału w odstępach 1-3 dniowych w przeciągu 10 dni. Taki sposób postępowania znacznie podnosi prawdopodobieństwo wykrycia pasożytów, przede wszystkim nieregularnie wydalanych cyst pierwotniaków. W przypadku podejrzenia giardiozy wskazane jest powtórzenie badania nawet sześciokrotnie w okresie 14 dni.

Badania barwionych rozmazów krwi są ważnym elementem w diagnostyce parazytologicznej. Jest to szybka i sprawdzona metoda jako wstępna diagnostyka w kierunku wszystkich pasożytów krwi. W badaniu możemy określić formę rozwojową pasożyta i oszacować liczbę pasożytów wyrażoną jako parazytemię (procent zarażonych krwinek) lub określić średnią liczbę pasożytów w polu widzenia.

Badania z wykorzystaniem technik biologii molekularnej to jedne z najczulszych i najbardziej specyficznych metod stosowanych w diagnostyce zrażeń pasożytniczych. Badania molekularne opierają się na detekcji materiału genetycznego pasożytów (DNA/ RNA) i pozwalają na identyfikację gatunku/szczepu patogenu. Czułość stosowanych obecnie metod molekularnych (Real-time PCR) pozwala na wykrycie nawet jednej kopii pasożytniczego DNA/RNA w badanym materiale. Materiał do badań mogą stanowić m. in. krew, osocze, kał, fragmenty tkanek, mocz, płyn mózgowo-rdzeniowy. Niewątpliwą zaletą badań molekularnych jest bezpośrednia detekcja pasożyta zaraz po zarażeniu (nie jest konieczne oczekiwanie np. na pojawienie się specyficznych przeciwciał). Dodatkowo oferujemy genotypowanie czyli precyzyjne określenie gatunku/ typu pasożyta w badanym materiale, co może mieć wpływ na dalsze leczenie.

Obok najczęściej występujących zakażeń wirusowych i bakteryjnych, pasożyty są trzecią grupą patogenów będących czynnikiem etiologicznym biegunek ostrych lub przewlekłych (trwających dłużej niż 14 dni) u dzieci i osób dorosłych.

Pasożyty będące najczęstszą przyczyna biegunek u ludzi to pierwotniaki Giardia intestinalis i Cryptosporidium spp. Prowadzimy też diagnostykę rzadziej wykrywanych gatunków pasożytów wywołujących biegunki, takich jak Cyclospora cayetanensis, Cystoisospora belli, mikrosporydia (Enterocytozoon bieneusi, Encephalitozoon intestinalis) i Blastocystis hominis.

Najbardziej narażone na zarażenie pierwotniakami jelitowymi są osoby z obniżoną odpornością, czyli dzieci oraz osoby w podeszłym wieku; biorcy przeszczepów i osoby przyjmujące leki immunosupresyjne oraz osoby podróżujące do krajów o klimacie tropikalnym lub subtropikalnym. U tych osób zarażenia pasożytnicze przebiegają bardziej gwałtownie, np. występują wodniste biegunki prowadzące do odwodnienia organizmu, stany podgorączkowe, bóle brzucha, nudności lub inne nietypowe objawy. Ponadto pasożyty mogą zaatakować inne narządy wewnętrzne (tzw. inwazje rozsiane), prowadząc do poważnych schorzeń.

Dlatego bardzo ważna jest szybka i prawidłowa diagnostyka, która skutkuje wdrożeniem skutecznego leczenia przeciwko określonemu gatunkowi pasożyta.

Kleszcze to wektory dla wielu chorobotwórczych dla ludzi i zwierząt gatunków bakterii (Anaplasma sp. Borrelia spp. Bartolella sp., Neoehrlichia sp.) i pierwotniaków (Babesia spp.). Objawy infekcji odkleszczowych mogą być mało specyficzne lub zarażenie może przebiegać bezobjawowo. Nie leczone lub późno rozpoznane mogą być przyczyną chorób zagrażających życiu.

Jeśli kleszcz był zarażony kilkoma gatunkami patogenów to może także wystąpić zarażenie mieszane - koinfekcja (panel badań odkleszczowych) często o nietypowych objawach i utrudnionym leczeniu. Dodatkowo oferujemy genotypowanie czyli precyzyjne określenie gatunku/ typu pasożyta w badanym materiale, co może mieć wpływ na dalsze leczenie.

 

Mikrosporydia to grupa grzybów wewnątrzkomórkowych wywołujących chroniczne biegunki i inne inwazje. Patogeny te mogą być przyczyną groźnych powikłań, wielonarządowych schorzeń z powodu wieloukładowej rozsianej mikrosporydiozy. Powikłania występują najczęściej u chorych na AIDS i osób przyjmujących leki immunosupresyjne, ale także u użytkowników soczewek kontaktowych, podróżnych, dzieci i osób w podeszłym wieku. Gatunki najczęściej wywołujące biegunki u ludzi to Enterocytozoon bieneusi, który pasożytuje w układzie pokarmowym, natomiast Encephalitozoon intestinalis, po wstępnej fazie mikrosporydiozy jelitowej, może wywołać zapalenie pęcherza moczowego oraz inwazje rozsiane na nerki, płuca, śluzówkę nosa, zatoki oraz skórę, oczy i mózg. Innymi gatunkami mikrosporydiów wywołującymi inwazje rozsiane u osób z niedoborami odporności są Encephalitozoon cuniculi, który jest pasożytem królików, psów, kotów i niektórych zwierząt hodowlanych oraz Encephalitozoon hellem, który jest pasożytem ptaków. W podstawowej ofercie proponujemy badania w kierunku diagnostyki gatunków najczęściej diagnozowanych u ludzi. W ofercie specjalnej proponujemy badania indywidualne w kierunku diagnostyki innych gatunków mikrosporydiów.

Odpowiedzią układu odpornościowego na zarażenie pasożytnicze jest między innymi produkcja przeciwciał, unikalnych cząsteczek, które rozpoznają określone struktury patogenów, zwane antygenami. Przeciwciała charakteryzują się swoistością, dlatego też nie istnieje jeden, uniwersalny test pozwalający na określenie różnych przeciwciał. Do najczęściej oznaczanych klas przeciwciał należą wytwarzane na początku zarażenia przeciwciała klasy IgM oraz produkowane później, mogące utrzymywać się latami przeciwciała klasy IgG.

Diagnostyka serologiczna polega na stwierdzeniu obecności lub braku przeciwciał (badanie jakościowe), lub ich stężenia (badanie ilościowe). Celem oznaczania stężenia przeciwciał jest wykazanie kontaktu z czynnikiem patogennym, kontrola przebiegu zarażenia lub procesu leczenia, a także ocena stanu odporności na dany patogen.

Wszystkie rodzaje badań wykonuje się w próbce krwi pacjenta, jaką jest osocze lub surowica, w niektórych przypadkach może to być także np. płyn mózgowo-rdzeniowy.

Prawidłowe rozpoznanie boreliozy z Lyme, której przyczyną są niektóre bakterie Borrelia burgdorferi s.l. zależy od odpowiedniego postępowania diagnostycznego, na który składa się dobór odpowiednich metod, antygenów diagnostycznych oraz prawidłowa interpretacja wyników.

Diagnostyka każdej postaci klinicznej boreliozy z Lyme, zgodnie z zaleceniami Polskiego Towarzystwa Epidemiologów i Lekarzy Chorób Zakaźnych jest dwuetapowa. Protokół diagnostyczny obejmuje zastosowanie (1) testów przesiewowych – ELISA (H/BS/1-H/BS/2), w celu oznaczenia swoistych przeciwciał IgM lub IgG, w zależności od postaci klinicznej oraz (2) testów potwierdzających - Western blot (H/BS/3-H/BS/4), w celu weryfikacji wyników pozytywnych uzyskanych metodą ELISA. W ramach diagnostyki można też wykonać panel badań przesiewowych i potwierdzających w ramach badań indywidualnych (Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.).

Interpretacja wyników badan ELISA i Western blot odbywa się według ściśle określonych kryteriów.

Toksokaroza jest chorobą powodowana przez nicienie Toxocara cati i Toxocara canis. Są to najczęściej występujące pasożyty kotów i psów. Człowiek może ulec przypadkowemu zarażeniu inwazyjnymi jajami glist, nie będąc nawet właścielem kota czy psa.

Choroba może mieć przebieg bezobjawowy lub przebiegać w postaci uogólnionej (u dzieci charakteryzuje się niespecyficznymi objawami), trzewnej (objawy stanu zapalnego różnych organów, np. wątroby), ocznej (najczęściej dotyczy starszych dzieci, młodzieży, może wystąpić utrata widzenia) lub mózgowej (najczęściej dotyczy małych dzieci).

W diagnostyce zarażenia tymi pasożytami istotna rolę odgrywają testy serologiczne (ELISA) ze względu na różne/nietypowe lokalizacje larw pasożyta w organizmie człowieka. Badanie polega na określeniu obecności przeciwciał IgG specyficznych dla antygenów Toxocara sp. Pozytywny wynik badania może wskazywać na przebytą lub aktualną toksokarozę z niedużym stanem zapalnym. Do innych badań wspierających rozpoznanie należy oznaczenie poziomu przeciwciał IgE całkowitych oraz eozynofilii.

Wyróżnia się trzy, spokrewnione podtypy wirusa Tick-borne encephalitis virus (TBEV), powodujące trzy postaci choroby (oponową, mózgową i mózgowo-rdzeniową) charakteryzujące się różnymi objawami klinicznymi zakażenia. Źródłem zakażenia mogą być kleszcze (także ich odchody, które drogą wziewna, z kurzem dostają się do organizmu), surowe masło i mleko pochodzące od zakażonych zwierząt. Zakażenie nie przenosi się z człowieka na człowieka, rzadko bywa śmiertelna, jednakże może pozostawić trwałe powikłania neurologiczne np. depresja, bóle głowy czy niedowłady.

Diagnostyka serologiczna kleszczowego zapalenia mózgu (KZM) polega na oznaczeniu obecności przeciwciał IgM lub IgG powstających w odpowiedzi na zakażenie TBEV, co pozwala na potwierdzenie etiologii zapalenia mózgu.

Coxiellaburnetii jest bakterią powodującą gorączkę Q zwaną inaczej grypą bałkańską lub riketsjozą pneumotropową. Rezerwuarem są kleszcze, dzikie gryzonie, a także zwierzęta hodowlane i domowe (owce, krowy, kozy, psy, koty). Zakażenie zwierząt jest często bezobjawowe. Źródłem zakażenia C. burnetii jest min. mięso, mleko, narządy wewnętrzne, mocz, kał zakażonych zwierząt. Riketsje mogą przetrwać w środowisku naturalnym przez długi okres czasu, w wydalinach zwierząt.

Do zakażenia człowieka może dojść drogą kropelkową (najczęściej), pokarmową w wyniku kontaktu z materiałem skażonym, przez skórę w miejscu przerwania ciągłości tkanek lub podczas ukłucia kleszcza. Przebieg zakażenia może być ostry lub przewlekły.

W przypadku ostrego zakażenia u pacjentów może dojść do rozwoju śródmiąższowego zapalenie płuc, w rzadkich przypadkach, faza ostra może zostać powikłana zapaleniem opon i mózgu, zapaleniem mięśnia sercowego lub zapaleniem osierdzia. Konsekwencją zakażenia przewlekłego jest zapalenie wsierdzia o wysokiej śmiertelności.

Z powodu braku charakterystycznych objawów klinicznych ostrej i przewlekłej gorączki Q potwierdzeniem zakażenia są testy serologiczne ELISA charakteryzujące się wysoką czułością i swoistością.

Test Coxiella burnetii IgG (faza 1) zalecany jest do diagnozowania fazy przewlekłej gorączki Q, IgM (faza 2) do wykrywania fazy ostrej gorączki Q, natomiast test wykrywający IgG (faza 2) ułatwia diagnostykę różnicową zakażeń układu oddechowego, szczególnie atypowego zapalenia płuc. Oferujemy także pakiet badań wskazany w kompleksowej diagnostyce Gorączki Q.

Bąblowica (echinokokoza) to choroba wywoływana przez larwy tasiemca z rodzaju Echinococcus (E. multilocularis oraz E. granulosus). Dorosłe tasiemce występują u psowatych oraz lisów, jenotów. Człowiek jest żywicielem przypadkowym pośrednim. Do zarażenia dochodzi przez spożycie wody lub żywności skażonej odchodami zawierającymi jaja tasiemca np. przez zjedzenie owoców leśnych z przylepionymi jajami pasożyta. Objawy choroby zależą od lokalizacji torbieli tasiemca. W zależności od gatunku pasożyta umiejscowienie torbieli pasożytniczych może być tylko w wątrobie lub formy potomne rozwijają się także płucach, śledzionie czy oku lub mózgu. W przypadku niskiego poziomu przeciwciał IgG oznaczanych metodą ELISA, wynik dodatni potwierdza się metodą Western-blot.

Glistnica (ascaroza) jest wywoływana przez pasożyty z gatunku Ascaris lumbricoides (glista ludzka). Jest jedną z najczęstszych chorób pasożytniczych przewodu pokarmowego. Człowiek, częściej dzieci niż osoby dorosłe, jest głównym żywicielem pasożytów. Do zarażenia dochodzi poprzez połkniecie jaj lub larw pasożyta znajdujących się w wodzie, na skażonych pokarmach (warzywa, owoce) lub brudnych rękach.

Jaja pasożyta wydalane są z kałem żywiciela do środowiska (woda, wilgotna gleba). Postać inwazyjną (zdolną do zarażenia) osiągają po 6 tygodniach. Po zarażeniu człowieka, w jelicie cienkim, z jaj uwalniają się larwy, które wędrują do naczyń krwionośnych, a z krwią migrują do oskrzeli i pęcherzyków płucnych. Następnie, odkrztuszane dostają się do jamy ustnej i połknięte trafiają ponownie do jelit. Tu w ciągu 2-3 miesięcy od zarażenia dojrzewają. Okres bytowania glisty w jelicie to 13-15 miesięcy. Po tym czasie, jeśli nie dojdzie do powikłań w postaci niedrożności jelit czy zapalenia wyrostka robaczkowego lub ponownego zarażenia to dochodzi do samowyleczenia. W jelicie może przebywać nawet kilkaset glist jednocześnie.

Zarażenie w fazie jelitowej można rozpoznać w badaniu mikroskopowym - wykrywając jaja glisty w kale. Badania serologicznie są pomocne w diagnostyce inwazji pozajelitowej wykrywając przeciwciała klasy IgG.

Toksoplazmoza jest rozpowszechnioną u ludzi chorobą wywoływaną przez pierwotniaki Toxoplasma gondii. Wyróżniono 3 drogi zarażenia: (i) pokarmową (przez spożywanie surowego lub niedogotowanego mięsa lub przez połkniecie cyst znajdujących się w środowisku skażonym odchodami kota (gleba, woda, warzywa, owoce); (ii) przezłożyskową (zakażenie płodu w czasie trwania czynnej toksoplazmozy u matki); (iii) zarażenie na skutek transfuzji zarażonej krwi lub przeszczepu zarażonych narządów.

Na szczególną uwagę zasługuje zarażenie pierwotne T. gondii, zwłaszcza u kobiet w ciąży.

Przebieg choroby jest skąpo objawowy lub bezobjawowy, jednakże istnieje duże ryzyko zarażenia płodu prowadzące do toksoplazmozy wrodzonej, której konsekwencją są nieodwracalne, poważne uszkodzenia płodu w obrębie tkanki nerwowej. Wraz z wiekiem ciąży zagrożenie spada, dlatego ważne jest określenie momentu zarażenia.

W diagnostyce toksoplazmozy istotne znaczenie ma oznaczenie specyficznych przeciwciał (IgM, IgA i IgG) z uwzględnieniem kolejności ich powstawania i zanikania oraz siły wiązania antygenów (awidność). Określenie awidności pozwala na wnioskowanie o fazie choroby, ponieważ wraz z czasem wytwarzania przeciwciał wzrasta ich siła wiązania antygenu.

W diagnostyce toksoplazmozy wrodzonej istotne znaczenie mają testy western blot [WB], które ze względu na wysoką specyficzność, pozwalają na potwierdzenie wyników uzyskanych testem ELISA oraz na stwierdzenie obecności i porównanie profilu przeciwciał matki i noworodka.

Badania wskazane dla kobiet planujących/będących w ciąży. Badania uzupełniające przy diagnostyce chorób neurologicznych (wykluczenie neurotoksoplazmozy).

Włosnicę ((trychinozę, trichinellozę) powoduje pasożyt, nicień Trichinella spiralis.

Człowiek jest żywicielem przypadkowym. Do zarażenia dochodzi drogą pokarmową, na skutek spożycia niedogotowanego mięsa zawierającego tzw. larwy mięśniowe włośnia. Cykl rozwojowy nicienia zamyka się w jednym żywicielu. Żywicielami nicieni zwykle są zwierzęta mięsożerne lub wszystkożerne np. świnie, dziki, szczury, gryzonie, lisy, wilki. Źródłem zarażenia włośnicą w Polsce najczęściej jest mięso z dzików lub świń.

Pierwsze objawy zarażenia człowieka dotyczą zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (nudności, biegunka, bóle brzucha), w fazie inwazyjnej obserwuje się silne bóle mięśniowe, sztywność i twardość mięśni. Do ciężkich powikłań, w zależności od umiejscowienia larw należą: arytmia oraz niewydolność mięśnia sercowego, zapalenie mózgu, opon mózgowo-rdzeniowych, zaburzenia funkcji płuc. Zdrowienie może trwać miesiące lub lata.

Badaniem pomocnym w diagnostyce włośnicy jest określenie poziomu przeciwciał IgG specyficznych dla antygenów nicienia, wskazujących na kontakt pacjenta z antygenami pasożyta. Przeciwciała te wykrywane są po 2 – 3 tygodniach od zarażenia i osiągają maksimum w 3 miesiącu. Podwyższony poziom specyficznych IgG może utrzymywać się latami. Wykonane w 50 dni po zarażeniu oznaczenie metodą ELISA wykazuje 100% czułość diagnostyczną.

Pierwotniaki z rodzaju Leishmania to pasożytnicze świdrowce, które są przenoszone przez muchówki. Źródłem zarażenia dla owadów są zwierzęta dzikie (gryzonie, małpy) i domowe, najczęściej psy. Najgroźniejsza dla ludzi jest postać trzewna leiszmaniozy (kala-azar, czarna febra) wywoływana jest przez Leishmania donovani, L. infantum i L. chagasi. Leiszmanioza występuje głownie w Afryce Środkowej i Ameryce Południowej, jednak przypadki zachorować odnotowywane są także w krajach basenu Morza Śródziemnego (Francja, Hiszpania, Włochy, Portugalia). Zarażenia Leishmania często u ludzi towarzyszą zakażeniom wirusem HIV.

Wągrzyca (cysticerkoza) jest chorobą wywołaną przez larwy tasiemca uzbrojonego Taenia solium. Diagnostyka opiera się na wykrywaniu obecności specyficznych przeciwciał IgG.

W cyklu rozwojowym tasiemca występuje dwóch żywicieli. Larwy tasiemca zwane wągrami występują u świń (żywiciel pośredni), natomiast człowiek jest tzw. żywicielem ostatecznym. Po zjedzeniu mięsa z larwami, rozwija się tasiemiec pasożytujący w jelicie cienkim. Tasiemczyca charakteryzuje się łagodnymi, niespecyficznymi objawami jelitowymi, bólami brzucha, może dojść do utraty masy ciała oraz anemii.

Wągrzyca rozwija się po zjedzeniu jaj tasiemca, które wcześniej zostały wydalone przez zarażonego człowieka. Możliwa jest też autoinwazja, kiedy dochodzi do refluksu treści jelitowej, zawierającej jaja pasożyta, do żołądka osoby będącej żywicielem ostatecznym.

Do zarażenia dochodzi poprzez spożycie wody lub pokarmów zanieczyszczonych jajami T. solium. Larwy uwalniane w żołądku, migrują przez śluzówkę do krwioobiegu i trafiają do różnych narządów, mięśni lub tkanki podskórnej. Inwazja może być bezobjawowa lub wywołać objawy zależne od lokalizacji larw, ich liczby oraz żywotności. Objawy kliniczne wągrzycy związane są przede wszystkim z lokalizacją larw w ośrodkowym układzie nerwowym (neurocysticerkoza) oraz oku. Najczęstszą konsekwencją neurocysticerkozy jest powoli rozwijający się wzrost ciśnienia wewnątrzczaszkowego oraz wodogłowie wewnętrzne. Objawy to bóle głowy, nudności lub zawroty głowy. Cysticerkoza charakteryzuje się niespecyficznym przebiegiem z okresami zaostrzeń i remisji. Okres wylęgania może trwać nawet kilka lat, z towarzyszącymi mało charakterystyczni objawami takimi jak bóle głowy, zawroty, nudności.

Wirus ZIKA należy do rodziny Flaviviridae. Jest spokrewniony z wirusami powodującymi gorączkę Zachodniego Nilu, kleszczowe zapalenie mózgu (KZM) czy japońskie zapalenie mózgu. Obszar występowania wirusa pokrywa się często z obszarem występowania żółtej gorączki, dengi oraz gorączki chikungunya (Azja Południowo-Wschodnia, wyspy Pacyfiku, Ameryka Południowa i Centralna).

Drogi rozprzestrzenienia się Zika:

  • głównie przez ukąszenie komara z rodzaju Aedes (gatunki: A. aegypti i A. albopictus), które wykazują aktywność rano oraz późnym popołudniem;
  • transmisja przez łożysko czyli przekazywanie ZIKA z ciężarnej kobiety do płodu – konsekwencją mogą być wady wrodzone płodu np. być małogłowie (mikrocefalia);
  • droga płciowa – notowano przeniesienie zakażenia na partnerki, przez zakażonych ZIKA mężczyzn.

W Polsce ryzyko wystąpienia przypadków zakażenia ZIKA jest związane wyłącznie z podróżami turystycznymi do regionów występowania komarów przenoszących wirusa.

Objawy zakażenia:

Zakażenie wirusem Zika u 60-80% osób najczęściej przebiega bezobjawowo lub z łagodnymi objawami. Obserwuje się wysypka grudkową, umiarkowaną gorączkę, mogą pojawiać się bóle głowy, stawów, mięśni zapalenie spojówek oraz bóle zagadkowe. Najczęściej po kilku dniach (3-12) od ukąszenia komara bóle ustępują i zwykle nie trwają dłużej niż 7 dni. Obraz kliniczny jest mało charakterystyczny, dlatego też choroba może zostać nierozpoznana lub mylnie zdiagnozowana.

Leczenie zakażenia ma charakter wyłącznie objawowy. Zwykle dochodzi do samoistnego ustąpienia objawów, bez powikłań. Nie ma szczepionki przeciw temu patogenowi.

Giardia intestinalis (Lamblia intestinalis) to najczęściej występujące pierwotniaki u ludzi i wywołujące objawy jelitowe.

 

Badania mikroskopowe w parazytologii są często podstawową metodą diagnostyki zarażeń pasożytniczych. Są metodami sprawdzonymi, stosowanymi od wielu lat w rutynowej diagnostyce do określenia rodzaju/formy rozwojowej pasożyta. Służą także do szacowania ilości pasożytów w badanej próbie przy zastosowaniu wystandaryzowanych współczynników. Materiałem diagnostycznym może być krew, kał, płyny i wydzieliny ustrojowe, materiał tkankowy i inne. W mikroskopie świetlnym, w świeżym materiale kałowym, wykrywane są formy rozwojowe przywr, tasiemców, nicieni i pierwotniaków. Ponadto badany materiał diagnozuje się po wykonaniu preparatów stałych. Odpowiednio dobrane i opracowane techniki barwienia pozwalają na identyfikację gatunku/rodzaju pasożyta.

Kokcydia to jednokomórkowe pasożyty psów i kotów oraz innych zwierząt wywołujące kokcydiozę. Objawy chorobowe występują najczęściej u zwierząt młodych, chorych, starych lub z obniżoną odpornością. Najczęstszym objawem kokcydiozy u psów i kotów jest biegunka, której nasilenie zależy od stopnia zarażenia. W przypadku intensywnej inwazji w kale może pojawić się śluz i krew. Inne objawy towarzyszące zarażeniu kokcydiami to wymioty, brak apetytu i odwodnienie. U zwierząt dorosłych zarażenie przebiega najczęściej bezobjawowo. Kokcydia wykrywane u psów i kotów należą do rodzajów: Cystoisospora, Cryptosporidium, Hammondia, Neospora, Toxoplasma i Sarcocystis. Do zarażenia dochodzi najczęściej na drodze fekalno-oralnej poprzez spożycie cysty/oocyty po sporulacji (Cystoisospora, Cryptosporidium). Innym źródłem zarażenia może być spożycie zarażonego mięsa lub gryzonia (Toxoplasma, Neospora, Hammondia, Sarcocystis).

Kokcydia dosyć powszechnie występujące u królików należą do rodzaju Eimeria spp. Pasożyty w zależności od gatunku zasiedlają komórki jelita cienkiego lub/i grubego, a także komórki nabłonka przewodów żółciowych wątroby. Choroba może objawiać się brakiem apetytu, bólami brzucha, wodnistą biegunką z widocznym śluzem i krwią, bladością błon śluzowych, anemią i apatią. U zwierząt dorosłych zarażenia przebiegają bezobjawowo.

Diagnostyka kokcydiów polega na badaniu parazytologicznym kału w kierunku obecności cyst/oocyst pasożytów. Badanie najlepiej wykonać z trzech prób kału pobranych w trzech kolejnych dniach.

Badanie ogólne kału obejmuje szybkie metody jakościowe pozwalające na wykrycie oocyst, cyst lub jaj pasożytów i stwierdzenie inwazji pasożytniczej. W pewnym stopniu można też oszacować intensywność inwazji pasożytniczej co może być wskazówką dla lekarza decydującego o wyborze leczenia.

Badania barwionych rozmazów krwi są ważnym elementem w diagnostyce parazytologicznej. Jest to szybka i sprawdzona metoda jako wstępna diagnostyka w kierunku wszystkich pasożytów krwi. W badaniu możemy określić formę rozwojową pasożyta i oszacować liczbę pasożytów wyrażoną jako parazytemię (procent zarażonych krwinek) lub określić średnią liczbę pasożytów w polu widzenia.

Badania z wykorzystaniem technik biologii molekularnej to jedne z najczulszych i najbardziej specyficznych metod stosowanych w diagnostyce zrażeń pasożytniczych. Badania molekularne opierają się na detekcji materiału genetycznego pasożytów (DNA/ RNA) i pozwalają na identyfikację gatunku/szczepu patogenu. Czułość stosowanych obecnie metod molekularnych (Real-time PCR) pozwala na wykrycie nawet jednej kopii pasożytniczego DNA/RNA w badanym materiale. Materiał do badań mogą stanowić m. in. krew, osocze, kał, fragmenty tkanek, mocz, płyn mózgowo-rdzeniowy. Niewątpliwą zaletą badań molekularnych jest bezpośrednia detekcja pasożyta zaraz po zarażeniu (nie jest konieczne oczekiwanie np. na pojawienie się specyficznych przeciwciał). Dodatkowo oferujemy genotypowanie czyli precyzyjne określenie gatunku/ typu pasożyta w badanym materiale, co może mieć wpływ na dalsze leczenie.

Kleszcze to wektory dla wielu chorobotwórczych dla zwierząt gatunków bakterii (Anaplasma sp. Borrelia spp. Bartolella sp.) i pierwotniaków (Babesia spp. Hepatozoon canis). Objawy infekcji odkleszczowych mogą być mało specyficzne lub zarażenie może przebiegać bezobjawowo. Nie leczone lub późno rozpoznane mogą być przyczyną chorób zagrażających życiu.

Jeśli kleszcz był zarażony kilkoma gatunkami patogenów to u zwierząt może także wystąpić zarażenie mieszane - koinfekcja (panel badań odkleszczowych) często o nietypowych objawach.

W ramach diagnostyki zarażeń odkleszczowych oferujemy PCR oraz genotypowanie czyli precyzyjne określenie gatunku/ typu pasożyta w badanym materiale, co może mieć wpływ na dalsze leczenie.

Nicienie z rodzaju Dirofilaria są stosunkowo nowym zagrożeniem dla psów i kotów w Polsce. Gatunek D. repens przenoszony przez komary i szeroko rozpowszechniony w Europie południowej od kilku lat jest wykrywany w Polsce jako czynnik etiologiczny dirofilariozy skórnej. Najwięcej zarażeń jest odnotowywanych endemicznie w centralnej Polsce. Dirofilaria imitis (nicień sercowy) szeroko rozpowszechniony w USA jest przyczyną dirofilariozy serca i głównych pni naczyniowych. Zarażenia tym gatunkiem są odnotowywane w wielu krajach Europy południowej i centralnej, a w ostatnich latach także w Polsce.

Koinwazja czyli zarażenie więcej niż jednym pasożytem jest naturalnym zjawiskiem występującym u zwierząt. Panele badań umożliwiają wykonanie diagnostyki o szerokim spektrum w trakcie jednego zlecenia badania. W zależności od wybranych badań mogą one być wykonane z jednej pozostawionej próby. Panel infekcji odkleszczowych obejmuje diagnostykę 5 najczęściej wykrywanych patogenów: Anaplasma sp. Borrelia spp. Bartolella sp. Babesia spp. i Hepatozoon canis. W przypadku innych pasożytów można dokonać wyboru 3 lub 4 badań z list A/BM.

W pierwszym etapie określamy gatunek i stadium przesłanego kleszcza, a następnie informujemy zleceniodawcę o zakresie przenoszonych przez dany gatunek patogenów. Nie każdy gatunek kleszcza przenosi krętki Borrelia burgdorferi lub pierwotniaki Babesia canis. W drugim etapie można zlecić wykrycie konkretnych patogenów w kleszczu.

Kleszcze nabywają chorobotwórcze mikropasożyty podczas żerowania na zarażonych zwierzętach, które mogą być żywicielami kilku różnych gatunków patogenów. Patogeny są także przekazywane z zarażonej samicy kleszcza na jej potomstwo. Sprzyja to występowaniu u kleszczy wielogatunkowych infekcji (koinfekcji), które są przekazywane żywicielom (ludziom i zwierzętom) podczas kolejnego żerowania tych pajęczaków. Z tego powodu ukąszenie przez jednego kleszcza może spowodować infekcję więcej niż jednym patogenem (bakterią lub pierwotniakiem).W takim przypadku podjęcie leczenia dominującej choroby (np. boreliozy) może nie przynosić spodziewanych efektów. Wczesne wykrycie patogenów, które przenosił kleszcz usunięty z człowieka lub zwierzęcia, pozwoli zwrócić uwagę na charakterystyczne objawy i podjęcie właściwej terapii, zanim dojdzie do pogorszenia stanu człowieka lub zwierzęcia.

Nasze Laboratorium proponuje badania lub zestawy badań, które mają na celu wykrycie pierwotniaków, które najczęściej są przyczyną biegunek lub innych dolegliwości u zwierząt. W tych badaniach wykrywamy DNA różnych form rozwojowych pasożytów, czyli diagnozujemy obecne inwazje nie kopro-antygeny czy przeciwciała. Materiałem do badań może być kał, mocz, bioptaty lub inny materiał biologiczny. Z jednej próbki można wykonać zarówno oznaczenia metodami mikroskopowymi, jak i wykrywanie DNA. Przebadanie trzech prób zwiększa prawdopodobieństwo wykrycia pasożytów.

Diagnostyka serologiczna polega na stwierdzeniu obecności lub braku przeciwciał (badanie jakościowe), lub ich stężenia (badanie ilościowe). Celem oznaczania stężenia przeciwciał jest wykazanie kontaktu z czynnikiem patogennym, kontrola przebiegu zarażenia lub procesu leczenia, a także ocena stanu odporności na dany patogen.

Wszystkie rodzaje badań wykonuje się w próbce krwi, jaką jest osocze lub surowica, w niektórych przypadkach może to być także np. płyn mózgowo-rdzeniowy.

Bakterie Borrelia spp. wywołują chorobę znaną jako borelioza.

Prawidłowe rozpoznanie boreliozy zależy od odpowiedniego postępowania diagnostycznego, na który składa się dobór odpowiednich metod, antygenów diagnostycznych oraz prawidłowa interpretacja wyników.

W diagnozowaniu boreliozy stosuje się test ELISA, w celu oznaczenia swoistych przeciwciał IgM lub IgG, w zależności od postaci klinicznej.

W celu weryfikacji wyników pozytywnych uzyskanych metodą ELISA wykonuje się dodatkowo test potwierdzający - Western blot.

Toksoplazmoza jest chorobą wywoływaną przez pierwotniaki Toxoplasma gondii.

Żywicielem ostatecznym pierwotniaka jest kot domowy, który wraz z kałem wydala oocysty pasożyta. Koty zarażają się poprzez spożycie wody lub karmy skażonej oocystami, surowego mięsa zawierającego cysty tkankowe pasożyta lub poprzez łożysko, z kotki na potomstwo.

Zarażenie Toxoplasma u zwierząt zwykle przebiega bezobjawowo. Objawami zarażenia mogą być zaburzenia w rozrodzie, zamieranie zarodków i poronienia. U młodych kotów obserwuje się brak apetytu, osowiałość, biegunkę, wzrost temperatury ciała i wzmożone pragnienie. Choroba może doprowadzić do skrajnego wyczerpania zwierzęcia i śmierci.

Toksoplazmoza jest chorobą niebezpieczną dla ludzi.

W diagnostyce toksoplazmozy oznaczane są specyficzne przeciwciała klasy IgG.

Chlamydioza to choroba wywoływana przez bakterie gram ujemne Chlamydophila. Jest to choroba ludzi i zwierząt, a w zależności od gatunku wywołuje różne objawy. Chlamydophila felispowoduje chorobę kotów domowych. Głównym objawem wskazującym na zakażenie bakterią jest zapalenie i obrzęk spojówek oraz nieżyt nosa i problemy z oddychaniem. Infekcja występuje częściej u kotów rasowych, ze względu na łatwiejsze przenoszenie w skupiskach kotów, takich jak hodowle czy wystawy. Najczęściej atakuje kocięta i młode koty poniżej pierwszego roku życia. Chlamydioza jest także chorobą niebezpieczną dla ludzi.

W diagnostyce chlamydiozy wykorzystuje się testy immunoenzymatyczne, posiewy bakteriologiczne i metody molekularne. Wykrycie przeciwciał klasy IgG może potwierdzić zakażenie u nieszczepionych kotów.

Dirofilarioza to choroba psów wywoływana przez nicienia Dirofilaria immitis (inaczej: psi nicień sercowy), jest przenoszona przez komary. Nicienie umiejscawiają się w tętnicy płucnej i prawej komorze serca, dochodzi do zwężenia światła tętnicy i zaburzenia pracy zastawek. Objawami choroby są duszność, osowienie i szybkie męczenie się zwierząt, a także obrzęki, wodobrzusze, powiększenie wątroby oraz zapalenie nerek.

Do diagnozowania dirofilariozy wykorzystuje się test immunologiczny wykrywający antygeny pasożyta we krwi obwodowej psa.

Choroba układu nerwowego często występująca u gryzoni i królików. Wywołuje ją pierwotniak Encephalitozoon cuniculi. Pasożyt przenoszony jest przez mocz, do zarażenia dochodzi poprzez zanieczyszczoną karmę i wodę.

Psy i koty również mogą zarazić się tym pasożytem, jednak po zastosowaniu odpowiedniej kuracji zostają całkowicie wyleczone. Pierwotniakiem mogą zarazić się również ludzie, jednak w większości przypadków są to osoby o bardzo osłabionej odporności, pacjenci chorzy na AIDS lub dotknięci infekcjami tropikalnymi.

U królików stwierdza się zaburzenia ze strony centralnego układu nerwowego, takie jak silny niepokój, drgawki, ataksja, porażenia, ruchy rotacyjne wokół własnej osi ciała. Charakterystycznym objawem choroby jest skręt szyi i przekrzywianie łebka (kręcz szyi).

W diagnozowaniu kunikulozy stosuje się test immunoenzymatyczny, w celu oznaczenia swoistych przeciwciał klasy IgG.

Neosporoza to choroba wywoływana przez pasożytniczego pierwotniaka Neospora caninum.

Pasożyt został odkryty stosunkowo niedawno, około 30 lat temu. Psy są żywicielami ostatecznymi Neospora i wraz z kałem wydalają oocysty pasożyta. Żywicielami pośrednimi jest wiele gatunków zwierząt dzikich i domowych (np. krowy). Pierwotniak umiejscawia się w układzie nerwowym, mózgu, rdzeniu kręgowym, a także w sercu, wątrobie, mięśniach i tkance podskórnej.

Sporadycznie w określonych warunkach do zarażenia może dojść poprzez zjedzenie przez psa mięsa (wołowego) zawierającego cysty tkankowe pasożyta. Najczęściej jednak jest to zarażenie śródmaciczne, z matki na potomstwo. U dorosłych psów inwazja przebiega najczęściej bezobjawowo. Jednak mogą wystąpić objawy neurologiczne, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, mięśnia sercowego i innych mięśni oraz guzkowate zapalenie skóry. U ciężarnych suk może dochodzić do zaburzeń w rozrodzie, np. zamierania zarodków w macicy, ronień, zmniejszenia liczebności miotów, może dochodzić do rodzenia się słabych lub martwych szczeniąt. U szczeniąt objawami neosporozy są zaburzenia ze strony układu nerwowego, niedowłady lub porażenia kończyn, bardzo charakterystyczny nadmierny wyprost kończyn tylnych, drgawki, bolesność i zanik mięśni, zaburzenia ruchomości stawów.

Neosporoza została uznana za główną przyczynę ronień u krów.

Neosporozy nie stwierdzono u ludzi.

W diagnostyce neosporozy stosuje się testy immunologiczne oraz molekularne.

Kleszcze nabywają chorobotwórcze mikropasożyty podczas żerowania na zarażonych zwierzętach, które mogą być żywicielami kilku różnych gatunków patogenów. Patogeny są także przekazywane z zarażonej samicy kleszcza na jej potomstwo. Sprzyja to występowaniu u kleszczy wielogatunkowych infekcji (koinfekcji), które są przekazywane żywicielom (ludziom i zwierzętom) podczas kolejnego żerowania tych pajęczaków. Z tego powodu ukąszenie przez jednego kleszcza może spowodować infekcję więcej niż jednym patogenem (bakterią lub pierwotniakiem).W takim przypadku podjęcie leczenia dominującej choroby (np. boreliozy) może nie przynosić spodziewanych efektów. Wczesne wykrycie patogenów, które przenosił kleszcz usunięty z człowieka, pozwoli zwrócić uwagę na charakterystyczne objawy i na podjęcie właściwej terapii, zanim dojdzie do pogorszenia stanu zdrowia człowieka.

PROMOCJA !!! BADANIE KRWI - 20% !!!

Jeśli Twój kleszcz był zakażony to za zbadanie swojej krwi w naszym laboratorium zapłacisz mniej! 

Zanieczyszczona woda może być źródłem groźnych chorób wirusowych, bakteryjnych ale także pasożytniczych.
Pasożyty mogą być przyczyną biegunek u dzieci poniżej 5 roku życia i u dorosłych, a także u osób w podeszłym wieku oraz z niedoborami immunologicznymi (np. zakażone HIV, poddane leczeniu immunosupresyjnemu lub terapii przeciwnowotworowej).

Pasożyty będące najczęstszą przyczyna biegunek ostrych lub przewlekłych (trwających powyżej 14 dni) u ludzi są pierwotniaki Giardia intestinalis i Cryptosporidium spp.

Małe, przydomowe oczyszczalnie ścieków mogą zastępować tradycyjne oczyszczalnie zwłaszcza na terenach nieskanalizowanych (np. przy domkach letniskowych, ogrodach działkowych itp.).

Aby nie zanieczyszczać środowiska (wody i gleby), odcieki z takich oczyszczalni powinny mieć skład odpowiadający wymogom prawa polskiego i unijnego pod względem fizycznym, chemicznym oraz biologicznym.
Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 13 lipca 2010, osady ściekowe mogą być wykorzystywane w rolnictwie i rekultywacji gruntów po uprzednim ich zbadaniu i pozytywnym zaopiniowaniu przez właściwą instytucję; Dz.U. z 2010 r., nr 137, poz. 924).

Jaja nicieni z rodzaju Toxocara, Trichuris i Ascaris wykrywa się w badaniu ogólnym osadów ściekowcych/nawozów organicznych przy użyciu mikroskopu.

Cysty/oocysty pierwotniaków jelitowych wykrywa się w badaniu mikroskopowym po wcześniejszym znakowaniu immunofluorescencyjnym.

 

Piasek stosowany w piaskownicach oraz nawierzchnia piaskowa placów zabaw, powinny być wolne od czynników chorobotwórczych. Zgodnie z ustawą o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi z dnia 5.12.2008r. ( Dz.U. Nr 234 poz.1570) zaleca się w ciągu roku dwukrotną wymianę piasku w piaskownicach oraz ogradzanie placów zabaw w celu zapobiegania zanieczyszczeniom pochodzenia zwierzęcego.

Psy i koty zanieczyszczając swoimi odchodami teren mogą przyczyniać się do szerzenia różnych gatunków pasożytów np. pierwotniaków jelitowych i/lub nicieni.

Pasożyty jelitowe mogą wywoływać różnorodne dolegliwości jelitowe m. in. biegunki chroniczne/nawrotowe/odwadniające, bóle brzucha, mdłości czy zaburzeń wchłaniania.