Układ odpornościowy kręgowców w odpowiedzi na zarażenie / zakażenie danym pasożytem wytwarza dopasowane doń cząsteczki- przeciwciała. Zadaniem tych cząsteczek jest rozpoznanie określonych struktur/ białek patogenów, zwanych antygenami. Przeciwciała mają zdolność swoistego łączenia się z antygenem, występują w płynach ustrojowych, takich jak surowica, osocze, płyn mózgowo-rdzeniowy.

W zależności od różnic w budowie cząsteczki wyróżniamy pięć klas przeciwciał: IgA, IgD, IgE, IgG i IgM.

Przeciwciała klasy IgA stanowią główny element obronny błon śluzowych, najwięcej jest ich w wydzielinach takich jak łzy, pot, wydzieliny układu oddechowego i moczowego. Funkcja przeciwciał klasy IgD nie została do końca jeszcze poznana, prawdopodobnie współdziałają z przeciwciałami klasy IgM. Przeciwciała klasy IgE uczestniczą w obronie organizmu przeciw pasożytom. Do najczęściej oznaczanych klas przeciwciał należą wytwarzane na początku zarażenia przeciwciała klasy IgM oraz produkowane później, mogące utrzymywać się latami, przeciwciała klasy IgG.

Diagnostyka serologiczna polega więc nie tyle na bezpośrednim wykrywaniu pasożyta, ale na wykryciu reakcji organizmu na pasożyta, poprzez oznaczenie poziomu specyficznych przeciwciał we krwi lub innym materiale.

Celem wykrywania przeciwciał jest wykazanie kontaktu z czynnikiem patogenny takim jak wirusy, bakterie (Borrelia, Chlamydia), pierwotniaki (Encephalitozoon, Neospora, Toxoplasma) czy nicienie(Dirofilaria), kontrola przebiegu infekcji oraz procesu leczenia, a także ocena stanu odporności na dany patogen.

Materiałem do badań jest osocze lub surowica uzyskana z krwi pobranej od zwierzęcia lub w niektórych przypadkach płyn mózgowo-rdzeniowy 

Badania z wykorzystaniem technik biologii molekularnej to jedne z najczulszych i najbardziej specyficznych metod stosowanych w diagnostyce zarażeń pasożytniczych. Badania molekularne opierają się na detekcji materiału genetycznego pasożytów (DNA/ RNA) i pozwalają na identyfikację gatunku/szczepu patogenu. Czułość stosowanych obecnie metod molekularnych (Real-time PCR) pozwala na wykrycie nawet jednej kopii pasożytniczego DNA/RNA w badanym materiale. Materiał do badań mogą stanowić m. in. krew, osocze, kał, fragmenty tkanek, mocz, płyn mózgowo-rdzeniowy. Niewątpliwą zaletą badań molekularnych jest bezpośrednia detekcja pasożyta zaraz po zarażeniu (nie jest konieczne oczekiwanie np. na pojawienie się specyficznych przeciwciał). Metody te są szczególnie wskazane do szybkiej diagnostyki infekcji odkleszczowych, czy chronicznych biegunek lub inwazji rozsianych. Dodatkowo oferujemy genotypowanie czyli precyzyjne określenie gatunku/ typu pasożyta w badanym materiale, co może mieć wpływ na dalsze leczenie. Nowością w proponowanych badaniach molekularnych jest diagnostyka nicieni z rodzaju Dirofilaria sp. przenoszonych przez komary, wywołujących dirofilariozę u psów. Techniki molekularne są także wykorzystywane do badań wektorów przenoszących chorobotwórcze patogeny (badanie kleszcza). W proponowanych panelach badań można zaplanować kompleksową diagnostykę kilku pasożytów w jednym badaniu.