Badania z wykorzystaniem technik biologii molekularnej to jedne z najczulszych i najbardziej specyficznych metod stosowanych w diagnostyce zarażeń pasożytniczych. Badania molekularne opierają się na detekcji materiału genetycznego pasożytów (DNA/ RNA) i pozwalają na identyfikację gatunku/szczepu patogenu. Czułość stosowanych obecnie metod molekularnych (Real-time PCR) pozwala na wykrycie nawet jednej kopii pasożytniczego DNA/RNA w badanym materiale. Materiał do badań mogą stanowić m. in. krew, osocze, kał, fragmenty tkanek, mocz, płyn mózgowo-rdzeniowy. Niewątpliwą zaletą badań molekularnych jest bezpośrednia detekcja pasożyta zaraz po zarażeniu (nie jest konieczne oczekiwanie np. na pojawienie się specyficznych przeciwciał). Metody te są szczególnie wskazane do szybkiej diagnostyki infekcji odkleszczowych, czy chronicznych biegunek lub inwazji rozsianych. Dodatkowo oferujemy genotypowanie czyli precyzyjne określenie gatunku/ typu pasożyta w badanym materiale, co może mieć wpływ na dalsze leczenie. Nowością w proponowanych badaniach molekularnych jest diagnostyka nicieni z rodzaju Dirofilaria sp. przenoszonych przez komary, wywołujących dirofilariozę u psów. Techniki molekularne są także wykorzystywane do badań wektorów przenoszących chorobotwórcze patogeny (badanie kleszcza). W proponowanych panelach badań można zaplanować kompleksową diagnostykę kilku pasożytów w jednym badaniu.

Na zarażenia pasożytnicze narażone są zarówno zwierzęta stale przebywające na dworze, jak i te wyprowadzane na codzienne spacery. Zwierzęta nie opuszczające pomieszczeń również mogą mieć kontakt z pasożytami – za pośrednictwem swoich opiekunów. W okresie letnim warto zwrócić uwagę na komary, które atakują ludzi i zwierzęta wlatując do pomieszczeń przez otwarte okna. Komary przenoszą nicienia Dirofilaria repens, który jest pasożytem ludzi i psów. Stosowanie leków odrobaczających nie gwarantuje pełnej ochrony przed pasożytami przewodu pokarmowego, ponieważ część robaków i pierwotniaków jest niewrażliwa na standardowe preparaty weterynaryjne. Środki naskórne mające chronić zwierzęta przed tzw. ektopasożytami (takimi jak np. kleszcze i pchły) również działają wybiórczo i nie gwarantują pełnej ochrony. Dodatkowo ich efektywność może być jeszcze obniżona ze względu na sposób aplikacji oraz aktywność zwierzęcia.

Część pasożytów wywołuje objawy chorobowe u zwierząt o szczególnym statucie: młodych lub w starszym wieku, z niedoborami immunologicznymi, zmagających się z chorobą, u samic w ciąży i w okresie laktacji. W pozostałych przypadkach niektóre zarażenia mogą pozostać niezauważone i ujawnić się dopiero w stanie osłabienia organizmu. Możliwe jest również naśladowanie objawów innych chorób. Dobrym przykładem mogą być pasożyty przenoszone przez kleszcze, takie jak Borrelia burgdorferi s.l. czy Anaplasma phagocytophilum, które wywołują szereg niespecyficznych objawów często kojarzonych z zupełnie innymi przyczynami, np. grypą.

Naszym celem jest diagnostyka pasożytniczych zarażeń u zwierząt na terenie Polski, przywiezionych lub wyjeżdżających za granicę. Oferujemy szeroki zakres badań mikroskopowych, serologicznych i molekularnych, które różnią się czułością oraz dokładnością wykrywania pasożytów. Typ badania powinien być wybrany na podstawie objawów, diagnozy różnicowej, odpowiedzi na przebyte leczenie, narażenia na czynniki ryzyka lub aktualnego statusu zwierzęcia (zwierzę chore, w trakcie leczenia, ozdrowieniec, lub zwierzę zdrowe poddane badaniom profilaktycznym). Umiejscowienie pasożyta w organizmie również będzie miało znaczenie dla doboru metody diagnostycznej. Warto podkreślić, że pasożyty mogą zajmować wszystkie tkanki i jamy ciała. Pracownicy naszego laboratorium mogą pomóc w doborze odpowiedniej metody diagnostycznej.

Badania mikroskopowe w parazytologii są podstawową metodą diagnostyki zarażeń pasożytniczych. Są metodami sprawdzonymi, stosowanymi od wielu lat w rutynowej diagnostyce do określenia rodzaju/formy rozwojowej pasożyta. Służą także do szacowania ilości pasożytów w badanej próbie przy zastosowaniu wystandaryzowanych współczynników. Materiałem diagnostycznym może być krew, kał, płyny i wydzieliny ustrojowe, materiał tkankowy i inne. Badania mikroskopowe są bardzo skutecznym badaniem w przypadku biegunek, kiedy w kale pojawia nagle duża ilość form rozwojowych mikropasożytów jelitowych. W badaniu ogólnym, w świeżym materiale kałowym, wykrywane są także formy rozwojowe przywr, tasiemców oraz nicieni. Badany materiał diagnozuje się także po wykonaniu preparatów stałych. Odpowiednio dobrane i opracowane techniki barwienia rozmazów pozwalają na identyfikację gatunku/rodzaju pasożyta i są przydatne np. w badaniach krwi.